ความเป็นมา

มาตรฐาน

ไม้กวาดดอกหญ้าได้มีการทำกันมามากว่า 100ปีมาแล้ว ตั้งแต่สมัยปู่ ย่า ตา ยาย ย้ายมาตั้งถิ่นฐานบริเวณ หมู่ที่ 2 บ้านโคกกระชายตำบลหนองแสง อำเภอปากพลีแห่งนี้ เดิมการทำไม้กวาดดอกหญ้าทำไว้ใช้เองภายในครัวเรือนและถ้าเหลือก็จะนำไปฝากญาติพี่น้อง ซึ่งในอดีตอุปกรณ์และวัสดุในการทำไม้กวาดดอกหญ้าจะหาได้จากภายในบริเวณหมู่บ้านและบนเขาใหญ่

 

“ดอกหญ้า” เป็นชื่อเรียกเป็นภาษาภาคกลางของผลผลิตจากพืชชนิดหนึ่งซึ่งในแต่ละภาคจะเรียกไม่เหมือนกัน เช่น ภาคใต้เรียกว่า

“ดอกอ้อ” ภาคเหนือ เรียกว่า “ดอกกง” จังหวัดปราจีนบุรี รู้จักกันดีในชื่อของ “ดอกแขม” เพราะดอกของต้นแขมนี้ได้สร้างรายได้ให้กับชุมชนนี้มานับร้อยปีจากคำบอกเล่าของคนสูงอายุในหมู่บ้านทำให้ทราบว่า “ดอกแขม” มีอยู่ 2 ประเภท คือ

“แบบแข็ง”และ “แบบอ่อน” แต่ที่นำมาทำไม้กวาดคือ ดอกแขมแบบอ่อน ต้นแขมเป็นพืชล้มลุก ชอบอากาศเย็น ดินทรายปนกรวดบริเวณเชิงเขา

ผลิตภัณฑ์จากดอกหญ้าในปัจจุบันนี้ตามที่ชาวชุมชนบ้านโง้งได้คิดค้นมีอยู่ด้วยกัน 3 ประเภทคือไม้กวาด ซึ่งมีอยู่หลายขนาดขึ้นอยู่กับประโยชน์ใช้สอยอีกประเภทหนึ่งที่ทำขึ้นก็คือ ไม้กวาดหยักไย่ และสุดท้ายคือ แปรงทาสีแต่ 2 ประเภทหลังนี้ ชาวบ้านบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่ค่อยนิยมมากนัก จึงมีเห็นน้อยมากในปัจจุบันนี้